Daglicht

Daglicht (2013)
 
Cast:
Angela Schijf, Monique van de Ven en Fedja van Huêt. 
 
Schrijver/regisseur:
Diederik van Rooijen.

Verhaal:
Iris is advocate en alleenstaand moeder van haar autistische zoontje Aron. Haar moeder Ageeth helpt Iris met de opvang van Aron. Wanneer Aron een week wordt geschorst, net terwijl Ageeth op vakantie gaat, besluit Iris samen met Aron in het huis van Ageeth te logeren. Bij oma wordt Aron altijd zo lekker rustig van het aquarium. Als er iets met een van de vissen is, besluit Iris de vissenman de bellen om Aron gerust te stellen. Wanneer deze langskomt en opmerkt dat Aron erg veel op haar broer lijkt, is Iris enorm verbaasd. Ze heeft toch helemaal geen broer? Als Iris erachter komt dat haar autistische broer Ray in een tbs-kliniek verblijft, besluit ze hem te helpen. Alleen dan blijken de familiegeheimen nog veel groter te zijn.

Recensie:
Het begin van de film Daglicht is niet echt pakkend. De scene begint in een zwembad waarin het zoontje van Iris aan het zwemmen is en last krijgt van een aanval. De reden hiervoor weet je niet, want je weet nog niet precies wat er met hem aan de hand is. Je krijgt in de volgende scenes pas te weten dat hij last heeft van autisme. Tot nu toe heeft de kijker geen idee wat voor probleem er zich voor doen en dit is een sterk punt in het script.

Nu we Iris en haar zoontje volgen zien we dat zij opzoek is naar antwoorden op het gedrag dat haar zoontje vertoond. 
Op een gegeven moment komt Iris erachter dat zij nog een broer heeft en dat hij is opgenomen in een tbs kliniek. Wanneer zij naar haar moeder gaat voor antwoord krijgt zij dit niet. 
Ook nu wordt de kijker in het ongewisse gelaten en weet je nog steeds niet waarom er nooit iets verteld is over haar broer en waarom hij opgesloten zit. Uiteindelijk zal Iris zelf antwoorden gaan zoeken op al haar vragen.
 
Het personage Iris is erg sterk neergezet. Je weet vanaf het begin tot bijna het eind dat zij erg doorzettend is en zich niet uit het veld laat slaan. Het is ook een knap staaltje acteerwerk van Angela Schijf. Op het moment dat Iris iets wilt weten, merk je haar vechtlust en kracht en wordt je meegenomen in het verhaal. Het personage is zelfs zo sterk dat zij bijna als idool kan worden gezien. De anderen personages van de film zijn ook goed neergezet. Bijvoorbeeld de jonge Daniel Verbaan (Aron) maakt indruk als haar zoon. Met weinig tekst, maar met een hele mooie binnenwereld, acteert hij prachtig het autisme in aanleg. Fedja van Huêt is innemend als de jongere Ray die door zijn ziekte in de moeilijkheden komt. Daarnaast zien we hem als de knap gegrimeerde oudere Ray die opgesloten is in zijn eigen wereld en angstaanjagende aanvallen laat zien. Zijn gezichtsexpressie tijdens die aanvallen zijn zo krachtig en je voelt met hem mee. Monique van der Ven als de onbenaderbare en ijskoude moeder, maar ook de andere kleinere rollen (o.a. Derek de Lint, Victor Löw, en Thijs Römer) maken het verhaal door het introvert acteren nog geheimzinniger. 

Diederik van Rooijen heeft ervoor gezorgd dat er met duistere en donkere beelden een benauwde en ongemakkelijke sfeer neergezet wordt, die je meesleept in het verhaal. Hierdoor maakt het de film spannender en laat je meer meeslepen. Het letterlijk en figuurlijk ontrafelen van de puzzelstukjes rondom het geheim leidt uiteindelijk tot een onverwacht spannende climax. Dit is erg goed bedacht, want je wordt als kijker op het verkeerde been gezet gedurende de film. 
 
Diederik van Rooijen heeft met Daglicht een film neergezet die niet voor iedereen is weggelegd. Het verhaal is af en toe wat vaag, de problemen worden niet vanaf het begin duidelijk gemaakt en er is minimaal verandering van het personage. De complexe gedragsproblematiek van autisme wordt in de film wel zeer realistisch neergezet. Juist omdat Ray autistisch is, wordt het voor Iris moeilijk om tot hem door te dringen, wat het mysterie rondom de dubbele moord nog meer vergroot. Zelfs als je denkt dat uiteindelijk alle antwoorden er zijn, komt er nog een aap uit de mouw die voor een ontroerend einde zorgt. Samen met de aanzwellende muziek, heerlijk tempo in scènes en effectief getimede plotwendingen ga je  op in deze thriller. Helaas heb ik wel het idee dat sommige scene's in de film nogal gehaast gemaakt zijn,  omdat het zo snel ging. Dit ligt deels aan de opbouw van de film. Wanneer Iris van een kusjesman te horen krijgt dat zij een broer heeft wat zij nog nooit in haar leven gehoord heeft, gelooft zij dit vrijwel meteen en denkt verder niet na of het wel waar is. Het voelt allemaal net wat te gemakkelijk aan. Vergelijkbaar is de voicemail later in de film, waarin iemand vertelt dat hij iets heel belangrijks heeft ontdekt maar het niet over de telefoon kan zeggen, waarop hij zichzelf luttele seconden later te pletter rijdt. Het verhaal zou voor echte spanning kunnen zorgen wanneer de scene's wat uitgebreider zouden worden gemaakt. Zo geeft dit de kijker ook wat meer diepgang in de film. 
 
Conclusie
 De film Daglicht is zeker een spannende film, maar het is ook een erg ingewikkeld verhaal. Als kijker wordt je op het verkeerde been gezet, tijdens de zoektocht naar haar broer krijg je ineens verschillende dingen te weten. Dit is een beetje onduidelijk hoe het verhaal dan precies in elkaar zit. 
Ook liggen de aanwijzingen binnen de zoektocht van Iris voor het oprapen, eigenlijk hoeft ze amper te zoeken. Ze vindt in no time documenten en foto’s bij haar moeder thuis over haar broer. Waarom heeft ze die nooit eerder gevonden? Als Ray een tekening maakt van de plek waar Iris een getuige kan vinden, dan ziet ze op google meteen een afbeelding van het symbool dat Ray tekende op het strandhuisje. Het leek allemaal een beetje snel gemaakt.
Het was zeker geen slechte film, want ik werd als kijker wel op het verkeerde been gezet en zat vol spanning te kijken. Het verhaal had iets beter neergezet kunnen worden door meer tijd te nemen voor scene's en het verhaal daarvan. Uiteindelijk had de film wel een enorme climax die je niet verwacht had! Ik als kijker in ieder geval niet. 
 
Sonja van Loenen
0893784

Spijt!

Spijt! (2013)
Regie: Dave Schram
Scenario: Maria Peters, Carry Slee en Dick van den Heuvel
Producent: Maria Peters, Hans Pos en Dave Schram
Camera: Erwin Steen
Muziek: Herman Witkam
Met: Robin Boissevain, Stefan Collier, Dorus Witte, Charlotte Bakker, Nils Verkooijen, e.v.a.
Taal: Nederlands
Speelduur: 95 minuten / Kleur

 

In de eerste minuten van Spijt! weet je al hoe laat het is. De gezette tiener Jochem wordt als laatste bij de gymles gekozen en na afloop nog eens extra getreiterd. Klasgenoten kijken schaapachtig toe, de hippe gymdocent ziet de problemen als speelse geintjes. Iedereen kiest de weg van de minste weerstand in dit herkenbare jeugddrama.

Jochem heeft het niet makkelijk op school. Hij is het mikpunt van getreiter door het clubje van Sanne.
Klassenleraar Tino is veel te druk met populair doen voor de tieners en grijpt niet in als Jochem gepest wordt. Klasgenoot David ergert zich hieraan, maar durft er zelf ook niks van te zeggen.
Dan organiseert meester Tino het klassenfeest, waar de band van David, Youssef, Niels en Nienke kan optreden.
David hoopt zo indruk te maken op Vera, het leukste meisje uit zijn klas. Als dat helemaal misgaat heeft David geen oog meer voor Jochem, die te grazen wordt genomen door zijn pestkoppen. De volgende ochtend krijgt de klas van de rector te horen dat Jochem ‘s avonds niet is thuisgekomen…

Spijt de film is gebaseerd op het boek van de populaire schrijfster Carry Slee.
De onderwerpen die besproken worden in de boeken van Carry Slee en de boekverfilmingen zijn altijd heftig. Denk aan Afblijven (2006), Timboektoe (2007), Radeloos (2008), Lover of loser (2009), Razend (2011) en Spijt (2013). Waarin thema’s als verslaving, drugs, misbruik, loverboy’s, mishandeling, pesten, zinloos geweld, automutileren en zelfmoord centraal staan.

In het begin van de film is het even wennen aan al die nieuwe acteurs. Wie het boek goed kent, zal merken dat er aardig wat verschillen zijn met de film. De vriendin uit Jochems vorige woonplaats die hij in het boek heeft, bestaat in de film niet. Ook wordt niets gezegd over het hartinfarct dat zijn moeder in het boek krijgt. En de verliefdheid tussen Vera en David verloopt anders dan in het boek. Dit doet niets af aan het filmverhaal dat heel realistisch overkomt. Op één ding na: de kleding, tassen en spullen van de leerlingen zien er zo mooi en nieuw uit dat je verwacht dat alles net uit de verpakking of uit de winkel komt. Net als het pesten wordt de spanning en de emotie in de film steeds heftiger. Tot je je op het laatst net zo verdrietig voelt als Vera en David. In de film wordt veel met muziek gewerkt. Zo wordt er door een aantal klasgenoten opgetreden en wordt er een lied gezongen. Dit lied gaat over pesten en dat mensen net doen alsof zij niks zien of merken en zichzelf stil houden. Dit werkt echt heel goed in de film en houd je aandacht erbij. De scenes zijn precies lang genoeg, want het gaat je niet vervelen. Ook wordt er in elke scene apart een boodschap gebracht. Dit werkt ook heel goed. Zo kom je als kijker ook steeds meer te weten over de personages. Zo krijg je bijvoorbeeld een scene te zien waar Jochem een slok drinken neemt en Vera brandwonden op zijn polsen ziet. Jochem verzint een smoes, maar jij als kijker weet dat hij dat met sigaretten zelf heeft veroorzaakt. Je wordt als kijker helemaal meegesleurt in het gepest van Jochem, want er worden hele heftige beelden getoont, zo wordt jochem in elkaar geslagen en voeren ze hem dronken, maar ook wordt Jochem door zijn eigen kots gerolt. Deze opnametechnieken werken goed. Zoals Carry Slee in haar boek schrijft: alle middelbare scholieren zouden dit verhaal moeten lezen of zien.

De jonge cast heeft wel goed werk afgeleverd. Ik vond de personages wel vrij oppervlakkig. Zo lijkt het alsof Jochem, de jongen die gepest wordt, alleen maar positieve eigenschappen heeft. Hij wordt heel erg gepest, maar hij loopt er nog vrij opgewekt bij. Hij kon wel wat meer aan zijn gezichtsexpressie doen door veel woede, onmacht en verdriet te tonen. De boodschap is wel goed overgekomen. Er worden veel pestscènes getoond – van een varkensneus en eten in het gezicht duwen tot kleren in de bomen hangen – en dat zet je toch wel aan het denken. Er zitten leuke scènes in de film, maar het is absoluut geen komedie. Ik heb met tranen in mijn ogen gezeten.
De titel is treffend en past goed bij de film.
Gelijk de eerste paar minuten dat de film op stond ergerde ik me al, ik voelde een enorme woede opkomen en voelde de machteloosheid van de personages.
De cast is goed gekozen en het acteerwerk is goed. Deze karakters laten zien dat echt iedereen de pestkop kan zijn en wat pesten voor verwoestende gevolgen heeft. Hoe je iemand totaal de grond in kan boren en totaal kapot kan maken.
Jochem is een buitenbeentje, hij is anders dan de rest en dat maakt hem het mikpunt van de pesterijen.
Waarom moet er gepest worden? Wat heeft het voor nut? Waarom moet je je op iemand anders afreageren? De film laat zien dat de pester in dit geval zelf ook problemen thuis heeft. Toch, niks rechtvaardigt het pestgedrag en mishandeling vind ik!
De machteloosheid en de schuldgevoelens, die David voelt omdat hij Jochem graag wil helpen, maar niet weet hoe hij met de situatie om moet gaan.
De woede om de leerkracht, de mentor, wat een eikel. Hij ziet het gewoon niet, of wil hij het niet zien? Hij werkt het pestgedrag gewoon in de hand. Een mentor zou juist iemand moeten zijn waarbij je terecht kunt, die voor je opkomt in dit soort situaties. De film laat zien hoe belangrijk het is dat de leerkrachten hier bewust mee bezig zijn.
Iedereen weet dat er iets aan de hand is, dat er iets speelt, maar niemand doet iets, niemand grijpt in, iedereen kijkt toe.
Dit vond ik heel heftig om te zien.

Het is een film waarbij je tot het einde geboeid blijft kijken. Je wilt weten wat er met Jochem en de pesters gaat gebeuren.
Het is zeker een must see voor alle pestkoppen, want deze film zet je aan het denken, het pesten wordt zovaak genegeerd en er zijn zulke aangrijpende gevolgen aan.
Het is ook zeker een must see voor alle andere kijkers.
Als je wilt weten wat er met Jochem gebeurt, kijk dan naar de film!

 

 Sonja